วันนี้ขอสละเวลาในการอ่านหนังสือ (ทั้งที่ไม่ควรสละ) มาเขียนเรื่องให้ใครที่เป็นผู้โชค…  ได้อ่านกันอีกเรื่องละกัน  จากคราวที่แล้วที่แต่งเรื่องแรก คือ “สิ่งที่ลืมไปคือ…ตัวเรา”  ก็ได้รับการบอกเล่ามาว่าอ่านยากบ้าง  อ่านไม่ค่อยรู้เรื่องบ้าง  หรือออกแนวเดียวกับหนังสือที่ขายตามท้องตลาดบ้าง  อันนี้ก็จะน้อมนำมาปรับปรุงละกันนะ    สำหรับวันนี้ก็จะขอแต่งเรื่องที่อาจจะบรรยายความรู้สึกของคนหลายคนในช่วงนี้  รวมถึงตัวเราเองด้วยมั้ง  ส่วนเนื้อหาจะเป็นไงนั้น  คงไม่อารัมภบทให้มาก  ไปอ่านกันเลยละกัน (แล้วอาจจะเข้าใจก็ได้ว่าทำไมเราถึงสละเวลาอ่านหนังสือมาแต่งเรื่อง)

อยากบอกเพื่อนว่า...

                เบื่อจัง  จะสอบแล้วแต่ไม่ค่อยมีอารมณ์อ่านหนังสือเลยอะ

                เฮ้ย กลับบ้านแล้วหรอ  ไปไหนกันก่อนเปล่า ยังไม่อยากกลับเลยอะ

                หาไรทำกันป่าว (จะทำไรอะ)  ไม่รู้ดิ  คิดไม่ออกอะ  แค่เซ็งๆ

                ช่วงนี้รู้สึกเซ็งๆอะ  สงสัยเพราะ..(สาเหตุต่างๆนานา)..มั้ง

                   หลายคนอาจรู้สึกมีอาการที่ทางชาวโลกเช่นเราเรียกว่าเซ็ง  หรือเบื่อ 

บางทีก็คล้ายเหมือนมีอะไรทำ  แต่สิ่งที่ทำอยู่มันยังกับไม่ใช่ตัวเอง  ทำแล้วก็งั้นๆ 

ไม่ได้รู้สึกว่าทำให้ใจเป็นสุขสักเท่าไหร่นัก   กลับทำให้หดหู่ลงด้วยซ้ำ  

เราพยายามหาอะไรทำ  ครุ่นคิดไปมาว่าจะทำอะไรดีให้รู้สึกมีความสนุก 

เพลิดเพลิน  แต่แล้วก็จบลงที่เดิม คือเบื่อหน่าย  เหมือนทำอะไรจำเจซ้ำซาก

                                หลายครั้งเราพบว่าการอยู่กับเพื่อนแล้วทำกิจกรรมร่วมกันเพียงแค่ไม่นาน

 อาจทำให้เรารู้สึกสนุก และเป็นสุขได้มากเท่ากับที่เราจะเล่นเกมส์อยู่คนเดียวเป็นชั่วโมง 

หรือสุขยิ่งกว่าด้วยซ้ำ !  ทำไมล่ะ  ทั้งที่หลายครั้งเราอยากเล่นเกมส์อยู่คนเดียวมากกว่าจะพูดคุยกับเพื่อน 

คุยโทรศัพท์กับเพื่อน  หรือออกเที่ยวกับเพื่อน

                                จริงอยู่ว่าเราทุกคนเกิดมาตัวคนเดียว  แต่มนุษย์เป็นสัตว์สังคม  ย่อมต้องการเพื่อน

สิ่งหนึ่งที่เราขาดไม่ได้คือเพื่อน  และสังคม  หลายครั้งที่เราเองก็อยากอยู่คนเดียว  ไม่ต้องการเจอใคร

แต่ยังไงวันนึงเราก็ต้องการเค้าอยู่ดี  ตั้งแต่เราเริ่มเรียนอนุบาลจนโตมาถึงระดับมหาวิทยาลัย  และแม้ต่อไปก็เถอะ 

ถ้าเรารู้ว่าอาการเบื่อของเรามาจากไหน  บางทีเราอาจแก้ปัญหานี้ได้ด้วยการจัดการกับต้นเหตุเสีย

                                เราอาจสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปในแต่ละวัน  ด้วยการปรับตัวเองให้เหมาะสมในแต่ละช่วงอารมณ์ของเรา 

ถ้าเรารู้สึกเบื่อ  รู้สึกเหงา  เราก็แค่โทรศัพท์หาเพื่อนสักคนที่สนิท คนที่คุณรู้สึกว่าคุยด้วยแล้วทำให้คุณสบายใจขึ้น 

ไม่ว่าจะด้วยการนินทาเรื่องชาวบ้านให้คุณฟัง  หรือเล่าชีวิตประจำวันของเขาหรือเธอให้คุณฟังก็ตาม

เคยได้ยินมั๊ยล่ะที่เค้าว่ากันว่า  เพื่อนแท้น่ะบางทีแค่ได้ยินเสียงกันก็ทำให้อีกฝ่ายสบายใจขึ้นได้แล้ว 

หรือบางทีแค่ความเงียบก็ทำให้เพื่อนอีกคนรู้สึกดีได้เลยนะ

                                เราได้คุยกันไปในแง่ของการเป็นผู้รับความสุขจากเพื่อนแล้ว  ถ้าวันนึงเกิดคนที่กำลังเบื่อ  หรือเซ็งไม่ใช่เรา 

 แต่เป็นเพื่อนของเราล่ะ  เราควรทำตัวยังไง   เพื่อนบางคนอาจมีปัญหากับแฟน  หรือทะเลาะกับเพื่อนอีกคน 

มีปัญหาเรื่องการเรียน  กังวลกับการสอบ  หรือแม้แต่เบื่อขึ้นมาเฉยๆอย่างไม่รู้สาเหตุก็ได้ 

เราในฐานะเพื่อนคนนึงก็ควรที่อย่างน้อยจะสละเวลาให้เพื่อนของคุณ 

แน่นอนว่าเราคงไม่สามารถทำให้เขาหรือเธอมีความสบายใจได้เต็มร้อยหรอก  แต่แค่อยู่เคียงข้างก็อาจทำให้ลืมเรื่องไม่ดีไปพักนึงได้

แค่นี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ?  ส่วนว่าใครจะทำให้เพื่อนดีขึ้นได้แค่ไหนอันนี้ก็ความสามารถเฉพาะตัวแล้วหละ

                                คราวนี้เราอาจพบว่าด้วยความที่เป็นเพื่อนกัน หลายอย่างของเราจึงคล้ายกันมาก  เช่น เมื่อเราอารมณ์ไม่ดี 

เพื่อนเราก็ดันอารมณ์ไม่ดีตามซะด้วยสิ  แล้วจะทำไงดีล่ะเนี่ย  บางทีพอนึกอยากจะโทรไปหาเพื่อคุยให้สบายใจ 

กลับกลายเป็นว่าเห็นเพื่อนก็กำลังหงุดหงิดอยู่  ทำให้เราก็ยิ่งรู้สึกว่าโลกนี้ช่างมืดมนยิ่งนัก  มีแต่คนกำลังเบื่อ  เซ็ง 

ก็ขอให้เราคิดละกันว่า  ถ้าเราผ่านวันนี้ไปได้วันหน้าก็คงสดใสขึ้นบ้างแหละ  ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสนิ  จริงมะ?

                   จะอย่างไรก็ตามนะ  สิ่งนึงที่น่าจะเป็นอะไรที่ดีคงเป็นการพยายามคุมอารมณ์ตัวเองไว้ให้มากที่สุดในตอนที่

ทั้งเราและเพื่อนต่างก็ประสบปัญหาเหมือนกัน  อย่างน้อยที่สุดถ้าใครคุมอารมณ์ไว้ได้มาก  ก็ย่อมเป็นสิ่งที่ดีแก่คนทั้งสองแหละ 

แม้จะไม่มีใครสามารถมีความสุขใจได้เต็มร้อย แต่ก็คงช่วยให้อีกคนไม่รู้สึกว่าโลกนี้มันมืดทึมเกินไปนักหรอก 

แต่ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าเอาอารมณ์ไปลงกับอีกคนซึ่งเป็นเพื่อนของเราด้วยความเผลอตัวเลย  สู้ไม่พูดกันสักพักคงดีกว่า

                                บางครั้งเราอาจจะเบื่อหน้าเพื่อน  อาจเพราะเหตุการณ์บางอย่าง  หรือเพราะเราได้เจอเพื่อนใหม่ที่ดูเหมือนจะดีกว่าเพื่อนเก่า 

ต่อเมื่อเรารู้สึกว่าเราได้ขาดเพื่อนคนนี้ไป ไม่ว่าจะด้วยจบการศึกษา  ทะเลาะกัน  หรือแม้แต่เพราะตัวเราห่างกันไปเองก็ตาม

 เราถึงจะรู้สึกว่าเราได้ขาดสิ่งที่เติมเต็มชีวิตของเราให้สมบูรณ์ไป  

"เราทุกคนอยากให้เพื่อนเป็นอย่างที่เราต้องการ แล้วเราล่ะเคยให้ในสิ่งที่เพื่อนต้องการบ้างมั๊ย"

“ทุกคำถามมีคำตอบเสมอ  และบางคำถามก็มีหลายคำตอบ

                                นิยามของ “เพื่อน” ก็เช่นกัน  ขึ้นกับว่าเราเลือกที่จะมองเพื่อนในแบบไหน”

กัปปะน้อย 

16:01 น.
18  ธันวาคม  2549

            ก็ขอจบเนื้อเรื่องลงเพียงเท่านี้นะ  บางคนอาจสงสัยว่าทำไมเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา  ตั้งใจจะให้ใครอ่านเป็นพิเศษ  หรืออยากให้เพื่อนที่กำลังทะเลาะกันอ่านหรือเปล่า  ก็ขอตอบเลยนะว่าเปล่า  เรื่องที่เขียนเราคิดว่ามันเป็นสิ่งที่เจอกันเป็นปกติอยู่แล้ว  วันนี้ไม่เจอวันหน้าก็อาจเจอ  ดังนั้นเราไม่ขอเจาะจงใครเป็นพิเศษ  ถ้าจะเจาะจงจริงๆก็คงเลือกที่จะมอบให้แก่เพื่อนทุกคนที่ช่วงนี้อาจจะมีอารมณ์เครียด  โกรธง่าย  แล้วก็ยังเซ็งกับชีวิตอีกด้วย (ตอนนี้หลายคนรอบตัวก็เป็นกันอะนะ บอกตามตรง  รวมทั้งตัวเราเองหลายครั้งก็เป็น)  อาจเป็นเพราะใกล้สอบแล้วก็รู้สึกจะอ่านหนังสือไม่ทันด้วยแหละ  อารมณ์เลยอาจบูดไปบ้าง  หวังว่าทุกคนหลังจากได้อ่านสิ่งที่เราเขียนก็คงสบายใจขึ้นบ้างไม่มากก็น้อยนะ

            ครั้งนี้เราตั้งใจว่าเขียนให้มันอ่านรู้เรื่องขึ้น  ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะรู้เรื่องขึ้นรึเปล่า  ถ้ายังไงรบกวน comment ไว้ด้วยละกันนะ  มีข้อเสนอแนะตำชมยังไงก็ว่ากันมาเลย ถ้าห่วยเกินอ่านได้  จะให้เลิกเขียนก็เสนอมาได้เลยนะ  วันนี้ก็คงขอจบแต่เพียงเท่านี้แหละ  ขอความสุขจงมีแก่เพื่อนทางโลกทุกคน  ขอบคุณที่อุตส่าห์สละเวลาเข้ามาอ่านครับ  สวัสดี ^_^